Interview

We stelden jullie vragen aan Santa Montefiore!

We stelden jullie vragen aan Santa Montefiore!
Reputatie 5
Badge +8
  • Hoofdredacteur
  • 97 reacties
Een maand geleden vroegen we jullie om vragen te stellen aan Santa Montefiore. We hebben jullie vragen gesteld, en wat kwamen er leuke antwoorden! Daarnaast vertelde zelf nog wat leuke dingen, waaronder een speciale boodschap voor haar Nederlandse lezers. Lees hieronder ons interview met deze superbekende schrijfster van historische romans.

Waar gaat je nieuwe boek over?
Het speelt zich af in Italië en op het Engelse platteland. En het is het verhaal van 3 generaties; een grootmoeder, haar dochter en haar kleindochter. Haar dochter en kleindochter denken dat Gracie een hele normale oma is, maar langzaamaan wordt in het boek onthuld wat er eerder gebeurde in haar leven. En natuurlijk speelt de liefde een grote rol.

Hoe begin je met schrijven? Hoe gaat dat in z’n werk?
Ik moet het schrijven echt als een baan zien, heel gedisciplineerd elke dag schrijven. Als ik dat niet doet, dan verlies ik het gevoel dat ik heb met het verhaal. Als ik schrijf, krijg ik ook vaak ideeën en als je ze dan niet gelijk verwerkt, dan vergeet je ze weer. Het is dus heel belangrijk om elke dag wat te doen. Idealiter schrijf ik 6 a 7 uur per dag, als een baan. Gewoon van 9 tot 5, dat werkt voor mij het beste.

En doe je dan ook je research in die tijd?
De research doe ik tijdens het schrijven, vooraf doe ik ook al wel een beetje. Maar ik lever mijn boek in bij de uitgever in juli en dan start ik met een nieuw boek in oktober. Er blijft niet veel ruimte over om research te doen, want in september krijg ik ook de wijzigingen door van mijn uitgever op het ingeleverde boek. Tussendoor schrijf ik dan ook nog kinderboeken, samen met mijn man. Dus het is lastig om te zeggen: nu heb ik 3 maanden de tijd om me voor te bereiden.

Is het lastig om een boek met je man te schrijven?
Nee, het helpt heel erg om iemand anders te hebben waar je mee kunt overleggen en die zijn ideeën toevoegt aan het verhaal. Hij weet veel van onderwerpen waar ik minder over heb gelezen, samen kunnen we het beste creëren van onze ideeën. Wij schrijven ook niet samen, ieder schrijft een stuk en dat laten we elkaar dan lezen. Uiteindelijk bespreken we dan hoe we het gaan aanpakken en wat er gebeurt in het verhaal. Het is een proces wat we samen doen, maar niet door naast elkaar te gaan zitten.

Hoe autobiografisch zijn je boeken?
Ik gebruik wel eens dingen die ik zie in mijn omgeving, mensen die zich op een bepaalde manier kleden of een karaktertrek die je goed kunt gebruiken. Maar dan nooit voor de volle 100%, het zijn altijd onderdelen van die persoon. Maar ik zal niet over persoonlijke onderwerpen gaan schrijven. Als ik bijvoorbeeld in mijn boek verwerk over een vrouw die Joods wordt en die moeite heeft gehad met haar zoektocht naar dat geloof, dan denkt de Britse pers gelijk dat ik ook moeite heb gehad met mijn bekering tot het Jodendom. Dat soort onderwerpen zijn te gevoelig en te dicht bij mijn eigen leven.

Foto: Alex de Groot

Blijf je altijd dit genre schrijven of komen er ook nog bijvoorbeeld non-fictie boeken van je uit?
Non-fictie zou ik nooit schrijven, ik ben heel slecht met feitjes. Ik zou het echt haten om dat te moeten schrijven. Ik heb natuurlijk al kinderboeken geschreven samen met mijn man, maar ik zou wel heel graag zelf kinderboeken willen schrijven. Het samen schrijven is heel erg leuk en je krijgt ideeën van de ander, maar er is wel veel minder vrijheid. Als hij bijvoorbeeld zegt dat Grimbo de rat dun is en ik vind dat Grimbo wel dik is, dan wat? Dan gaat het om compromissen sluiten en als je alleen schrijft, kun je het boek helemaal naar je eigen zin maken.

Welke boeken hebben veel betekenis voor je?
De boeken waar ik veel aan heb gehad voor mijzelf zijn de boeken die je ook wel zelfhulpboeken noemt en boeken van mediums. Voorbeelden zijn de boeken van Jodie Spencer, Betty Shine en Eckhardt Tolle. Ook een hele mooie titel vond ik Road less travelled van Scott Peck. Van mijn eigen boek is het best lastig te zeggen omdat ik er heel veel mooi vind, bijvoorbeeld The French Gardner en House by the sea. Als ik terugkijk op die boeken, dan heb ik echt een hele fijne tijd gehad om ze te schrijven.

Je schrijft op je website over hoe dankbaar je bent dat je door je boeken mensen iets speciaals kunt geven. Is dat ook waarom je bent gaan schrijven en blijft schrijven?
Nee, ik ben gaan schrijven omdat ik er zo van houd. Ik ben dol op het vertellen van verhalen en eigenlijk doe ik het dus voor mijzelf. Als ik het voor andere mensen zou doen, dan zou het misschien wel veel minder fijn zijn. Als je houdt van wat je doet, dan houden hopelijk andere mensen er ook van. Ik heb dus heel erg geluk dat andere mensen ook van mijn boeken houden.

Wat is het plan voor je volgende boek?
Het wordt een nieuw Deverill boek, dat is mijn Ierse trilogie, maar dit wordt een verhaal dat op zichzelf staat. Als je de andere drie boeken hebt gelezen, dan zul je al je oude vrienden weer terugvinden. Maar het speelt zich af na de trilogie en met flashbacks naar voordat de trilogie begon. Het speelt zich af aan het einde van de 19e eeuw en in 1960.

En leuk idee dat ik hiervoor heb is om het zich af te laten spelen in het dorpje waar Gracie woont in Onder de Italiaanse zon. Gracie zal er dan natuurlijk niet zijn, maar Flappy zou er dan al wel kunnen wonen. Ik vond het heel leuk om over haar te schrijven.

Als laatste wil ik nog zeggen dat ik echt van mijn Nederlandse lezers houd. In Nederland werd ik succesvol voor ieder ander land, dus ik heb het idee dat ik mijn Nederlandse lezers heel dankbaar moet zijn. Die lezers schrijven ook hele lieve mails, ze zijn altijd enthousiast en ze zorgen ervoor dat ik echt in een flow blijf. Bedankt daarvoor!

0 reacties

Geen reactie

Reageer